Teatrzyk nieporozumień przedstawia...

Starość nie radość

2012-01-27T21:45:00.000+01:00

Po czym poznałam, że jestem stara?

Pan w wieku mojego ojca, odwożąc mnie do domu po pracy, stwierdził:
- Dzisiaj dzieci są inne, niż ZA NASZYCH czasów...

Idę na lifting.

Is this the end, my friends?

2011-11-23T11:07:00.001+01:00

Powiem tyle: jest ze mną naprawdę, naprawdę źle.
I nie chce mi się nawet o tym gadać.

Śnij mój śnie

2011-10-31T22:09:00.000+01:00

"(...)
Śnij nieszczęsny, śnij szczęściarzu
O swej wierze i zwątpieniu,
Śnij o łasce, śnij o karze,
O oazie i pragnieniu.

O pustyni i wielbłądzie,
O bogactwie i o nędzy.
Kołowrotek śnij i kądziel,
Ład dywanu, chaos przędzy.

Wyśnij skrzydlatego konia
Wyśnij osła pod kieratem
Labiryntu sieć na dłoniach
Każdą zdobycz i utratę

Śnij korzenie i owoce
Śnij pałace i ruiny
Dni milczące, gwarne noce
Góry mrok i blask kotliny.

We śnie nie śpiesz się, masz czas
Snom daj płynąć, a nie płonąć
Śnij, jak śni się tylko raz
Swą maleńką nieskończoność
(...)"

Jacek Kaczmarski "Mucha w szklance lemoniady"

Od kiedy zaczęłam modlić się do bożków nocnych o zmianę snów, sny moje własnym życiem żyć zaczęły, nieco niepokojącym wręcz. Przestały mi się śnić wspomnienia, przestały mi się śnić problemy, rzeczywistość do podziemia zeszła i metaforami się objawia. Ale chyba wolę tak, jednak.

Po tacie - Palikocie (opisane, roztrząsane) i ciotce - Korze Jackowskiej (czego Wam oszczędziłam), we śnie zaczął nawiedzać mnie bobas. Bobas buzię ma rumianą i uśmiech słodki, jest bobasem podobnym do tego, którym się kiedyś zajmowałam z oddaniem, a jednocześnie zupełnie innym bobasem jest. Bobas zaskoczył mnie we śnie - moje senne Ja zaszło w ciążę niespodziewanie i nie wiadomo z kim, dziwiąc się wielce i zastanawiając, czy przypadkiem nie jest moje senne Ja wiatropylne (to zadziwienie pamiętam dokładnie). Późno wykryłam, że zaciążyłam, więc niebawem po tym odkryciu porodziłam dziecię we śnie - dziewczynkę pyzatą, rumianą, zdrową i przyjaźnie nastawioną do świata. Moje senne Ja cieszyło się tym faktem, ale nie zwariowało, nie postawiło wszystkiego do góry nogami.
Moje rzeczywiste Ja po obudzeniu stwierdziło, że czasami trzeba we śnie przeżyć to, czego poza snem się nie przeżyje. Żeby wiedzieć choć trochę, jak to jest.
Moje rzeczywiste Ja poszukuje też drugiego dna w tym śnie o rumianym, roześmianym niemowlęciu.
Sugestie poproszę.

Janek Wiśniewski padł

2011-10-25T08:27:00.000+02:00

Dopóki walczysz, jesteś zwycięzcą.
U mnie właśnie padł ostatni bastion.
W moim małżeństwie oddałam już wszystko, o co do tej pory zabiegałam, o co się wykłócałam, naciskałam, naindyczałam.
Już nie mam nic mojego, ani jednej idei własnej.

Indiańska księżniczka

2011-10-20T07:53:00.000+02:00

Rzekomo mam nowe indiańskie imię: Ta, Której Nie Można Pomóc. Imię nawiązuje do mojej aktualnej sytuacji w życiu osobistym - podobno nie robię tego, co powinnam, pozwalając na dziwne traktowanie mnie, połowicy, gołąbeczki, żonusi. Coś w stylu postępowania osoby współuzależnionej, gdyby ktoś chciał se sprawdzić termin psychologiczny.
No cóż, zawsze chciałam być Indiańską księżniczką.

Sennie

2011-10-19T09:36:00.002+02:00

Śniło mi się, że byłam nieślubną córką Janusza Palikota (!). Poza oczywistością - że może chciałabym mieć bogatego tatusia - zastanawiam się, co ten sen mówi o mojej psyche... ;-)

Epiphany

2011-10-19T00:15:00.000+02:00

Mój wydawca, czytając kolejne rozdziały moich książek, stwierdził, że pisały je dwie różne osoby.
"Nakierować osobę mówiącą na jeden tor myślenia: zdecydować, czy jest osobą A czy osobą B lub wyjaśnić wewnętrzną przemianę. Ujednolicić narrację i sposób patrzenia na świat.
Dopisek: jakieś zasadnicze zmiany w Twoim życiu?"

Stwierdziłam, że żaden z terapeutów nie podsumował mnie tak trafnie: muszę określić, czy jestem osobą A czy B, wyjaśnić wewnętrzną przemianę i ujednolicić się...

Jestem w procesie, tak jakby. Jakiś czas temu wydawało mi się, że jestem tak mała i coraz mniejsza, że zaraz zniknę zupełnie, rozpłynę się, niezauważalnie. Poniekąd było to moje życzenie: stać się niewidzialną.
Minęło mi.
Mam moje własne małe objawienia na temat życia i mnie samej, którymi nie będę zanudzać publicznie. Rosnę. Już całkiem sporej wielkości istotą jestem. Staram się ujednolicić moją narrację.

Laba

2011-10-13T23:28:00.001+02:00

...a jutro zamierzam zaszaleć - będę spać aż do 7:00!

Zabierając babci dowód z szuflady

2011-10-09T11:19:00.000+02:00

A ja tam kocham wybory. Naprawdę, szczerze. Od czasu osiągnięcia pełnoletności opuściłam tylko jedne wybory, prezydenckie 2005, bo niespodziewanie wylądowałam w Holandii tuż przed. Zdecydowanie uważam, że wybory powinny być częściej i niezwykle mnie raduje upadek jakiegoś rządu, kiedy to organizowane są wcześniejsze wybory. Jak dla mnie wybory powinny odbywać się co roku, a co! I wcale nie tylko o tego pana mi chodzi, co w komisji siedzi i do mnie co roku się uśmiecha, wcale nie!

Bo przed wyborami jest cisza wyborcza. Rozkoszne 24 godziny świętego spokoju.

Podwójne kłopoty

2011-10-08T07:40:00.002+02:00

Kiedyś te filmiki wydawały mi się taaaakie zabawne. To było, zanim pojawiły się u mnie koty. Teraz wydają mi się jedynie prawdziwe...

Zbrodnia największa

2011-10-05T01:08:00.000+02:00

Wiele rzeczy puszczam płazem. Nie wiem, czy na szczęście, czy niestety. Z wiekiem się coraz bardziej elastyczna i rozciągliwa robię (również nie wiem, czy to dobrze, ale na pewno wygodniej).
Ale jest coś, czego wybaczyć nie umiem, z roku na rok mi coraz ciężej przychodzi szukanie usprawiedliwień wobec czyniących to poważne wykroczenie: otóż NIENAWIDZĘ, gdy ktoś mi kłamie w żywe oczy. Rozumiem dzieci do dziesiątego roku życia, które bardziej fantazjują niż kłamią, zmieniają swój świat na bardziej przyswajalny, atrakcyjny, tajemniczy może. Niech im będzie. Ale kto ma lat powyżej dziesięć i nadal chce mnie bujać - no to sorry Gregory, tak się nie będziemy bawić. Jeśli ktoś nie dość, że kłamie tchórzliwie, coby swą skórę ocalić, to jeszcze przy okazji robi ze mnie idiotkę (że się nie domyślę niby), czyli wykorzystuje moje dobre chęci - to tym bardziej zabieram zabawki i idę do domu. Jakieś minimum szacunku należy się nawet mnie.
Niniejszym ogłaszam, że przestaję się bawić w chowanego.

Jesień idzie

2011-09-30T22:04:00.001+02:00

Co zrobić, żeby nie śnić w ogóle? - nie sądziłam, że kiedykolwiek będę zadawać takie pytanie. Moje sny zawsze lubiłam i zawsze były ważne. Teraz nieustannie po przebudzeniu odczuwam dyskomfort, spowodowany coraz wyraźniej zauważalnym dysonansem pomiędzy snem a rzeczywistością, a tego nie lubię. Problemem zapewne nie są same sny, ale przebudzenia - ale chyba bardziej humanitarnie jest pozbyć się snów (?). Na przykład czasami śni mi się, że mój mąż mnie kocha i nawet mi to okazuje, choćby poprzez odzywanie się do mnie tonem innym niż burczenie. Normalnie w głowie mi się przewraca w takim śnie z radości. A potem się budzę. Niefajnie.
Poza tym - czyż nie wyrosłam z marzeń? Każdy chyba powinien kiedyś, może nie?

Od jutra znowu chadzam na studia. W naszym kraju-raju ciężko bez dyplomu - skończę więc tą anglistykę i będę machać pracodawcom dyplomem przed nosami. Przy okazji jeszcze hispanistykę skończę, w duecie raźniej.

A od poniedziałku znowu pracuję. Nie zgadzamy się z Mżonkiem co do tego, czy to wyraz błogosławieństwa niebios, czy może nie. Ja twierdze, że tak. Ale co ja wiem.

Powrót do wieku niewinności

2011-09-23T15:24:00.001+02:00

Mam takie chwile (ostatnio całkiem sporo nawet), kiedy chciałabym cofnąć czas. Nie chodzi mi o to, żebym była tych kilka lat młodsza, dobrze mi ze swoim wiekiem. Marzy mi się tylko szansa na nie popełnienie tych błędów, które popełniłam. Chociaż kilku. Nie, nie cieszę się ze zdobytego w ten sposób doświadczenia - doświadczenie mnie już uwiera i wychodzi mi chorobami i koszmarami. Chciałabym trochę świętego spokoju i nadziei dla odmiany. Tak ciut chociaż. Żeby znowu nie wiedzieć tego, co wiem już dzisiaj. Nic mi po tym.

Lonely

2011-09-19T21:28:00.000+02:00

Mówiąc wprost: mam dosyć.
Dosyć chodzenia w pojedynkę do kina, opery, teatru, na spacery, na koncerty pomniejsze. Mam męża, siostrę we Wro, grono znajomych. I znowu na koncert Ethno Jazz nie miałam z kim iść. Wymiękłam. Smarkam więc w domu w samotności, w rytm Susany baca.

Isn't it ironic?

2011-09-09T12:41:00.002+02:00

Bank poinformował mnie, że przekształcają moje konto w konto dla klientów zamożnych.
I to się nazywa komizm sytuacyjny.

Sto lat, sto lat

2011-09-01T21:22:00.000+02:00

Lubię świętować. Nie w sensie pijackiej balangi, ale w sensie rytuału i celebracji. Uwielbiam wyszukiwać powody do tego, by komuś pokazać, że jest dla mnie ważny. Lubię dawać drobiazgi i dostawać nawet drobiazgi, byle w wyjątkowej aurze i poczuciu, że obdarowywana osoba jest ważna.
Niestety coraz częściej mam wrażenie, że wspólne cieszenie się z pierdół i wyszukiwanie powodów do dawania choćby drobnych prezentów po prostu zanikają w narodzie. Brak ludziom czasu. Po co się wysilać. Chyba też brakuje pomysłów na tanie obdarowywanie, nie rozumiem, dlaczego zasobność portfela staje się bardziej istotna niż pomysłowość.
Nie znoszę za to sztampy i rutyny. Nie chcę niczego, jeśli ma to wynikać z przyzwyczajenia i konieczności, nie z tego, co z serca płynie.
Trochę za dużo wymagam? Być może.

Tak czy inaczej - licznik mi wczoraj przeskoczył. Dostałam kilka prezentów, trochę życzeń, głównie wirtualnych i telefonicznych, kilka osobistych. Ale ogólnie dzień jak co dzień.
Nikt mnie okolicznościowo nawet nie przytulił. Wszyscy w biegu. W końcu środek tygodnia. Też sobie dzień wybrałam na obchodzenie urodzin - środa! Phi!

Cierpienia młodej księżniczki

2011-08-29T22:58:00.001+02:00

Bajki kończą zwykle na ślubie i sentencji: "...i żyli długo i szczęśliwie", i za to powinno się karać. Bo skąd niby księżniczka ma się dowiedzieć, że po ślubie jej książę znad talerza z obiadem będzie zerkał na telewizor, kwitując jej opowieści i zapytania mruknięciami z ust pełnych fasolki po bretońsku i w nosie będzie miał jej perypetie w pracy? Kto ma powiedzieć naiwnej księżniczce, że książę bardziej cenił sobie będzie rozgrywkę w wirtualnym świecie lub wypad na meczyk niż lubieżne z nią wygibasy?
Księżniczki powinno się też od maleńkości uczyć na temat tego, że radzić sobie powinny same; męskie, opiekuńcze ramię księcia i jego zainteresowanie jej problemami mogą między bajki wkładać. To powinno się znaleźć jako epilog historii o każdym Kopciuszku, Śpiącej Królewnie i Pięknej i Bestii.
Czas niefajny dla księżniczek - księżniczki muszą być ponad humory książąt, no cóż.

Czasem mi niefajnie, że muszę sobie radzić sama. Uwierzyłam w "...i żyli długo i szczęśliwie", to teraz mam. Brakuje mi wsparcia. Moje życie jest tylko moje, nikogo innego nie obchodzi za bardzo, co przeżywam. Czasem to dobrze, czasem gorzej. Egzamin z feminizmu zwykle oblewam z hukiem. Ale nadal się uczę. Może kiedyś przejdę do kolejnej klasy.

Dopisek:

Zapamiętać - oprócz tego, że nie oczekiwać zbyt wielkiego poruszenia u męża w tematach moich własnych, nie ma sensu też silić się na komplementy i czułości. Klasyczny przykład rzucania pereł przed wieprze.

Wpis, co to w nocy się nie zapisał, więc powtarzam

2011-08-11T14:57:00.002+02:00

Sypiam od dłuższego czasu bardzo źle, by nie rzec wręcz, że nie sypiam prawie w ogóle. Od około 4 tygodni w zasadzie nie zdarzyła mi się noc, podczas której spałam chociaż 4 godziny bez budzenia się. Najczęściej budzę się co pół godziny, a przed godziną 3:00 w ogóle nie mam co myśleć o zaśnięciu. Próbowałam już wszystkiego, za wyjątkiem farmakologii - jakiś czas temu obiecałam sobie samej, że jakiekolwiek leki będą ostateczną ostatecznością. Ale nie wiem, czy w tej kwestii nie skapituluję. Ze zmęczenia padam na pyszczek, ledwo kontaktuję - ale spać nie mogę :/

Ziewając szeroko i niekulturalnie, zabrałam się ponownie za naukę języków. Ma za sobą już pierwsze zajęcia z hiszpańskiego i lekcję powtórkową z niemieckiego. Przypomniało mi się, że kiedyś nauka języków mnie "kręciła". Wszelkie znaki na niebie i na ziemi wskazują na to, że jak nie zejdę z tego świata na skutek chronicznego zmęczenia, to znowu będę miała kosmopolityczne podejście do świata.
Lekcje pobieram za darmo lub za cenę śmiesznie niską (ma się te koneksje! ;-)), mimo to Mżonek się oburza. W zasadzie nie wiem, czy on się o kasę oburza, czy z jakiegoś innego powodu, bo tradycyjnie nie mówi, o co mu chodzi. Wobec powyższego nie mogę się przejmować tym jakoś specjalnie, bo przecież nie mam pojęcia czym. Tak więc moje życie prywatne osiąga w jakimś sensie błogi stan ZEN.

Chciałam nadmienić jeszcze, że uwielbiam miejskie ambienty, podczas których rozdaje się spragnionym przechodniom zimne napoje za free - Nestea ratuje mnie od śmierci z pragnienia niemal co dzień ;p Oby tak do późnej jesieni. Potem mogą się przerzucić na napoje ciepłe.

Mam pytanie, niezwykle mnie nurtujące: czy ktoś się orientuje, PO CO produkują teraz tampony zapachowe?? Już zapachowe wkładki mnie bawiły, ale tampony o zapachu rumianku lub lawendy mnie powaliły na kolana po prostu. Jaki jest cel takiego czegoś, hmm?

Bosko

2011-08-04T23:36:00.000+02:00

A dzisiaj też było ciekawie - były zakupy, był grill i letnia burza. Grill ze znajomymi i nieznajomymi, którzy po grillu byli już znajomymi, przypomniał mi coś ważnego: że dla niektórych fajnych ludzi jestem fajna, bo fajnie można czasem ze mną porozmawiać i fajnie umiem się śmiać. Śmiechu brakowało mi od jakiegoś czasu, dzisiaj pękło coś we mnie i znowu śmiałam się do rozpuku, do bólu brzucha i paraliżu szczęki. Do tego mam poglądy i nawet są tacy, których to interesuje. Miły powrót do korzeni.
Na tę okoliczność zafarbowałam sobie włosy na bordowo ("Czarna krowa, w kropki bordo..."). Jestem po prostu cudna, zaprawdę powiadam Wam!

Nauka języków zapowiada się coraz ciekawiej - poza hiszpańskim mogę sobie podszlifować jeszcze niderlandzki. Się zastanowię, bo nie wiem, jak czasowo podołam. Ale podoba mi się perspektywa.

Obejrzałam "Closer". Nie zdawałam sobie sprawy, że moje rozmowy o rozstaniu z mężem były prawie żywcem wyjęte z filmu Mike'a Nicholsa. Widać życie nie ma ochoty już pisać oryginalnych scenariuszy.

Chwalipięta

2011-08-04T00:09:00.000+02:00

Żeby było oryginalnie, to drugi post jednego dnia umieszczę, a co! No chyba że uda mi się do północy przetrzymać (a jest szansa), to będzie jednak co dzień to post. Że niby taka jestem pracowita i systematyczna ("Śmiech śmiech!", jak powiedziałby Mżonek).
Od dni paru na wsi jestem. W mieszkaniu wrocławskim, samotnie prawie cały czas, pierdolca dostawałam. Więc posłuchałam lekarzy w kwestii zmiany środowiska, a że u Rodziciele pilnują, abym jadła regularnie i obficie, mogę się pochwalić nawet, że w kwestii diety też lekarzy usłuchałam. Dawne krągłości, lekko mi znikające po tygodniach niejedzenia prawie niczego, wracają do normy, a nawet nowe udaje mi się już wyhodowywać :-)
Tylko kwestia spania jeszcze nie do końca rozwiązana, ale się staram.
Rodziciele wywieźli mnie dzisiaj do lasu - małżonek sugerował, że już mnie z niego nie przywiozą, ale się mylił (ha!). Moja mama zaczyna wyprawę od dobrania do siebie poszczególnych elementów stroju i zrobienia pełnego makijażu na przykład, a w lesie może się pochwalić ABSOLUTNYM brakiem orientacji w terenie, gubi się za każdym razem. Mój popęd do ulepszania świata zaowocował pomysłem, by pomóc mamie w niegubieniu się, na przykład za pomocą przywiązania do niej nitki, żeby w razie co trafić po nitce do kłębka, to jest do rzeczonej Rodzicielki.
Co prawda zarzekałam się, że ja do lasu jadę, nie na grzyby, ale średnio mam tutaj siłę przebicia - dali mi koszyk, nożyk, pokazali jak wyglądają trujaki ("Takich NIE!") i wysłali w las. I tu - uwaga!będę się chwalić! - zwracam uwagę, że zebrałam najpiękniejszego grzyba na świecie, wielkości imponującej, zupełnie nierobaczywego, najszlachetniejszą odmianę prawdziwka! No po prostu klękajcie narody!

Skoro już jesteśmy przy chwaleniu się, to jeszcze nadmienię, że od przyszłego tygodnia, dzięki koneksjom i urokowi osobistemu, uczę się hiszpańskiego u Hiszpana, w zasadzie za free :-))

Po kres

2011-08-03T22:26:00.000+02:00

Ten blog jest mój. Pełni rolę mojej spluwaczki - wypluwam na nim z siebie, co mnie gryzie,co mnie rozsadza, co mnie cieszy. Średnio zwracam uwagę, kto go czyta.
Czasami zapominam, że ktoś w ogóle to czyta. Aż nagle ktoś coś do mnie powie lub napiszę i niekiedy doznaję olśnienia: ktoś czyta mojego bloga. A jeśli nie należy do tych, którzy poza czytaniem jeszcze ze mną rozmawiają, to na podstawie fragmentu mojej opowieści dopisuje sobie całą historię.
Czyli od czasu do czasu blog musi też coś wyjaśnić.

Nie rozwodzę się. Na razie. Nie wiem, czy to stan stały czy chwilowe zawieszenie broni. O ile da się zrobić tak, żeby ze sobą rozmawiać w miarę normalnie i wieść wspólne życie, o tyle czasu nie da rady cofnąć. Sama zadziwiona byłam ilością informacji, które można było w podtekście przekazać w jednym zdaniu "Nie chcę z tobą już być". Treść, którą to zdanie ze sobą przyniosło, ma nieodwracalne konsekwencje:
wcześniej były plany, teraz jest carpe diem;
wcześniej byłam pewna, że w zdrowiu czy w chorobie, w bogactwie czy w biedzie, na Bermudach czy pod mostem, jedząc krewetki czy suchy chleb - to zawsze damy radę, bo przecież dzielimy pół na pół i wzloty, i upadki
nagle wyszło, że może niekoniecznie, że dobrze, jak jest dobrze, a jak jest źle, to jest źle
łapię się na tym, że zaimek "my" coraz częściej zmienia się u mnie na zaimek "ja"...

Żyję, proszę Państwa, i zamierzam jeszcze trochę pożyć, mam zadziwiająco silny instynkt samozachowawczy . Kopnięto mnie mocno, gdy lezałam, zupełnie znienacka, ale - jeśli ktoś nie pamięta, to przypominam! - ja jestem mistrzynia planów B. Mocno emocjonalnie wszystko przeżywam, ale gdy histerie juz opadną, przystosowuję się do nowej sytuacji wyśmienicie. Całe to wydarzenie dało mi bardzo dużo do myślenia i kazało zweryfikować moje postępowanie, ideały, przekonania, choć nie jestem w 100% przekonana, że mój mąż akurat tego chciał. Myślę, że nie zdaje sobie sprawy, jakiego potwora spuścił z łańcucha. Ale to nie mój problem.

I co w związku z tym?
Ano to, że o mężu i moim małżeństwie będzie najmniej, jak się da. Jak ktoś ciekawy, co w tym temacie się dzieje, to musi zapytać wprost. Mam dosyć dziwnych historii oraz rozczulania się nade mną.

Nowa rodzę się

2011-08-02T00:28:00.000+02:00

Spraw kilka w głowie kłębi się.
Na przykład: chyba przespałam kilka dziesięcioleci. Kiedy za normę zaczęto uważać, że jak się coś psuje w związku, to lepiej jest się rozejść niż starać się to naprawiać? Kiedy partnerów zaczęto traktować jak części w samochodzie - jak coś zacznie stukać, pukać i nawalać, to można wymienić część na nowszą, nie ma co się bawić w naprawianie? Czy teraz naprawdę za mąż wychodzi się jak po mleko - łatwo i bez głębszych zobowiązań? Wyszłam za mąż, zaraz wracam? Związek formalny czy nie - po co w ogóle się w to bawić, skoro z góry zakłada się, że jak nie ten to inny?
Jestem niemodna. Byłam już niemodna upierając się, że koniecznie chcę ślubu - przecież można na kocią łapę, bez wiązania się papierologią. Można, nie zaprzeczam. Ale ja staromodna jestem. Taki defekt, wyssany z mlekiem być może. Teraz też, staromodnie, uważam, że związek ratuje się tak długo, jak się da. Okazuje się, że niewiele osób dookoła mnie tak myśli, co mnie zdziwiło. Generalnie, z nielicznymi wyjątkami, słyszę - nie jest ciebie wart.
Nie będę bronić mojego męża, tak dla odmiany - zwracam jednak uwagę na pewien fakt: mówiąc tak, obrażasz nie tylko jego, ale przede wszystkim MNIE. Bo mi mówisz właśnie, że 6 lat prawie byłam z nikim, z jakimś nic nie wartym zerem. Standardów nie miałam zbyt wysokich, znaczy się? To nie tak! Obawiam się, że to nieco bardziej skomplikowane. Walcząc o moje małżeństwo wcale nie robię tego dlatego, że mój ślubny jest taki cudny i wspaniały i bez niego sobie nie poradzę - ja to robię egoistycznie, dla siebie.
25 lat nie ufałam nikomu. Byłam niezależna do bólu i wydawało mi się, że z nikim nie będę umiała być. Dla Mżonka zrobiłam wyjątek. Walcząc o moje małżeństwo, walczę o moje przekonanie, że miałam ku temu ważny powód. To nie był kaprys, Pani i Panowie! Ja chcę wierzyć nadal, że było warto!
A że są granice? No są, przecież nie mówię, że nie. Tylko moje granice są nieco dalsze niż sporej części mi współczesnych - mój mąż nie przekroczył ich jeszcze. Chociaż bywał blisko, niebezpiecznie blisko ;p
Co w związku ze związkiem wobec tego? Ano zobaczymy. Czasu nie da się cofnąć i już nic nie będzie jak przedtem.
Lubię od czasu do czasu walnąć truizmem między oczy, a więc walę: mój partner złamał mi serce, co bolało cholernie. Wiem, że nie zasłużyłam. Ale złamane serce też się kiedyś zabliźnia, ból robi się słabszy i wtedy można żyć dalej. Z tym, że już nie będzie tak jak kiedyś, na pewno nie. Fighter we mnie się budzi powoli.
Nowa rodzę się.

Proszę się nie bać, nie będę naprawiać świata za wszelką cenę. Trochę dumy we mnie zostało ;-) Ale proszę dobre rady ograniczyć do niezbędnego minimum.

Dobranoc Państwu.

Postęp

2011-07-25T22:55:00.002+02:00

I co?
Żyję.
Do tego stopnia dobrze, że moja siostra już nie musi pilnować, kiedy ostatni raz jadłam i czy w ogóle spałam. Uruchomiłam ponownie mechanizmy i funkcje życiowe.
Tylko rytm coś nie teges.

Jedyne co mam to złudzenia

2011-07-19T12:57:00.000+02:00

Uczono mnie, że Bóg jest dobry i nigdy nie pozwala, by wydarzyło się w naszym życiu cokolwiek ponad nasze siły.
Obecnie waham się, czy Bóg w ogóle jest, zdecydowanie jednak twierdzę, że jeśli jest, to niekoniecznie jest dobry albo ma problemy z oceną kalibru tego, co na nas zrzuca.
Czy uratuję moje małżeństwo? Nie wiem. Wiem już za to na pewno, że nie uratuję siebie. Wszystko to, co uważałam za swoje zalety, za dobre cechy, zostało poddane w wątpliwość i obrócone przeciwko mnie. Nie, nie jestem załamana - jestem ZŁAMANA. Nie pozostała mi nawet jedna dobra myśl na mój własny temat. Żyłam w świecie jakiejś iluzji na temat siebie, mojego życia, moich planów. Moja marzenia nie tyle, że były głupie, ile były naiwne po prostu, czyli cała ja. No cóż, to nie jest kraj dla naiwnych ludzi.

The trouble with men is...

2011-07-16T23:50:00.000+02:00

Zdecydowanie - w następnym życiu chcę być lesbijką. Łatwiej będzie zrozumieć, o co chodzi drugiej stronie.

Upojenie alkoholowe

2011-07-14T23:53:00.000+02:00

Świat wygląda dużo znośniej, gdy jest oglądany przez denko butelki po piwie lub winie.
Dzięki, Gonia, za wyciągnięcie mnie z dołka zagłady ;-)
Polecam się na przyszłość innym koleżankom (tudzież kolegom) również, bo siedzenie samej w domu doprawdy mi nie służy.

Just breathe

2011-07-08T20:30:00.000+02:00

Ostatnio co wieczór, zamykając oczy do snu, myślę sobie, zupełnie spokojnie, że w zasadzie nie byłoby źle, gdybym nie musiała ich już otwierać.
Ostatni co rano, otwierając oczy ze snu, czuję to samo - "znowu?".
Mimo wszystko to informacja dosyć optymistyczna - dzięki temu już nic w ciągu dnia nie jest w stanie mnie tak rozczarować. :-)

Co by tu jeszcze...

2011-07-05T16:12:00.000+02:00

Odkryłam, że jeśli wyeliminuje się z rozkładu dnia tracenie czasu na czynności typu jedzenie i spanie, to pozostaje cała masa czasu do zagospodarowania czynnościami o niebo ciekawszymi.
Nie udało mi się jeszcze do końca odkryć, co też mogłoby to być, toteż chwilowo wolne godziny spędzam na gapieniu się w sufit. Od czegoś trzeba zacząć.

Life or something like it

2011-07-04T21:09:00.001+02:00

Życie lubi zaskoczyć i spuścić się na nic nie podejrzewającego człowieka. Czasem spada na takiego naiwnego człeka na przykład kot z nadwagę, skaczący z szafy (ja), czasem spada deszcz tak rzęsisty, że w 10 sekund nawet majtki są mokre (ja), czasem spada na cię ciężka miska z szafki (i ja), a czasem spada konieczność nagłej reorganizacji życia (też ja*).
No i co zrobić?
Lekarz ma pogotowiu, zwiększając dawkę podawanego leku do dozwolonego maksimum, wyraził uznanie wobec mojego wyjątkowo opornego na uśmierzanie bólu organizmu. Zapadając w narkotyczny niebyt, poczułam się w końcu wspaniale - przynajmniej moja wyjątkowość zawsze załatwi mi chemiczny, w pełni legalny odlot. Czyż to nie pocieszające, że jednak mam jakieś niezwykłe umiejętności?
Tak poza tym to piękną mamy jesień tego lata.
I złamane serce tak pięknie boli, że teraz to już na pewno zostanę poetą.

* Bo na niektórych, w ramach promocji, spada wszystko na raz.

Ironia losu

2011-07-03T06:25:00.000+02:00

Chciałam mieć dzidziusia, a będę miała rozwód. Ot, żart losu.

Chociaż runął Ci świat, wiosna przyjdzie i tak?

Partia JJN

2011-06-29T21:10:00.000+02:00

Moja mama całe swoje życie słyszała, że są ludzie i sprawy ważniejsze od niej. Szczególnie całe swoje życie małżeńskie. Była zawsze na drugim planie, dawała z siebie wszystko, grzecznie ustępowała miejsca teściom, kolegom z pracy, sąsiadom, zachciankom swojego partnera. W takim duchu wychowała też nas - żebyśmy pamiętały, że zawsze znajdzie się ktoś lub coś, co odsunie nas na drugi plan. Bo to normalne. Szczególnie w małżeństwie.

Moja mama, będąc w ciąży najpierw ze mną, a potem z moją siostrą, miała od lekarza nakazane zakupienie sobie plastikowych naczyń i rzucanie nimi o ziemię, żeby wyładować kumulującą się w niej przez lata złość. Moja mama była mistrzynią drugiego planu, której nie dawano nawet szans na obsadę w bardziej ambitnej roli. W swojej kategorii jakkolwiek zasługiwała na Oscara.

Rzucając talerzem o podłogę (zgodnie z zaleceniami lekarza), zastanawiam się więc, czy mi kiedykolwiek w udziale również przypadnie nagroda za najlepszą rolę drugoplanową. Niestety nie charakteryzuje mnie raczej uległość i cierpliwość mojej mamy, więc obawiam się, że nie dotrzymam, jak ona, do trzydziestej rocznicy ślubu, by rzucić to partnerowi w twarz. Poza tym - wiem o tym dobrze - mam żal do mamy o wychowanie.
Uczono mnie, że trzeba być grzecznym dla ludzi, nie upominać się o swoje i najlepiej za dużo nie wymagać. Gdyby się grzanka przypaliła za bardzo, to należy ją wziąć dla siebie, a innym dać lepsze kąski. Mi samej nie należy się nic.

W swoim życiu miałam trzech terapeutów, a każdy z nich inny. Wszyscy mówili jednak to samo: "Dlaczego kocha Pani innych bardziej niż kocha Pani siebie?"
A żebym ja to wiedziała. Kochać siebie samego średnio przecież wypada.

Pomyślałam sobie, że założę - idąc za modą - nową partię. Nazwę ją JJN, czyli Justyna Jest Najważniejsza. Pomysł mi się spodobał, jednak szybko dostrzegłam jego zasadniczą wadę - byłaby to bodaj pierwsza na świecie partia bez ani jednego członka. Bo, znając moje tendencje, niebawem nawet ja sama pewnie bym się z niej wypisała.

Niepokalane poczęcie

2011-06-28T00:47:00.002+02:00

Więc pierwsze dziecko zostało w końcu w całości poczęte! :-)
Jeszcze tylko tony korekty i pewnie kilka uzupełnień i lekkich zmian, i mogę dziecko puścić do druku.

Surrender

2011-06-26T23:38:00.002+02:00

Oficjalne: poddałam się. Nie mam siły już się spinać i walczyć. Go with the flow, czyli płyniemy, gdzie fale poniosą.

Strategie rozwiązywania konfliktów wg R. Kilmanna i K. Thomasa

2011-06-26T11:14:00.000+02:00

Czy jeśli potrzebuję widelca, a ktoś uparcie daje mi łyżkę, to można powiedzieć, że mi pomaga i że zależy mu na zaspokojeniu mojej potrzeby?

Wyróżnia się pięć podstawowych strategii rozwiązywanie konfliktów:
1. rywalizacja (zachowanie agresywne)
2. dostosowanie się (zachowanie submisywne)
3. unikanie (brak kontaktu)
4. współpraca (zachowanie asertywne)
5. kompromis (zachowanie ugodowe)

To w teorii. W praktyce od lat znam tylko jeden sposób - zamiatanie pod dywan. Uzbierało się już tyle tego pod tym dywanem, że co rusz potykam się o nierówności.
Jest tak dużo tych niedopowiedzeń i niedorozwiązań, że na tym etapie już pojęcia nie mam, jak mam się z tym uporać, od czego zacząć nawet...

Z serii przemyślenia o 4 nad ranem

2011-06-24T05:56:00.000+02:00

"Jak się zakocha to co z tego, to się odkocha" - usłyszałam ostatnio to zdanie i nie spodobało mi się ono. Było bowiem powiedziane w kontekście celowej zabawy uczuciami (oczywiście cudzymi) i do końca nie mogłam rozkminić, czy mój rozmówca jest po prostu niedojrzały, czy może jednak egoistycznie wredny. Uważam, że za to, co oswajamy, jesteśmy choć po części później odpowiedzialni i ludzie dorośli powinni już o tym wiedzieć.

Kiedy się z kimś jest, to niestety każda decyzja jednej strony siłą rzeczy ma wpływ na stronę drugą, czy się chce czy nie. Moje życie nie jest już tylko moje, ale po części również mojego partnera i jeśli biorę się za przemeblowywanie mojego życia, to automatycznie przemeblowuję też jego. Wolałabym, żeby było inaczej, regularnie usiłuję znaleźć rozłączność w tym połączeniu naczyń o nazwie małżeństwo. Ale doświadczenie podpowiada, że to se, panocku, ne da.

Miłe złego początki

2011-06-21T17:33:00.001+02:00

A więc się wzięłam i przeniosłam. Na Blogspocie mnie jeszcze nie było ;-)